Άτιμο πράγμα η ανάγκη, ωθεί τον κόσμο

Άτιμο πράγμα η ανάγκη, ωθεί τον κόσμο να προβεί σε κινήσεις απελπισίας και για να γίνω πιο σαφής θα σας διηγηθώ ένα συμβάν που μου έμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη μου και διαπίστωσα πως στη ζωή μερικές φορές πρέπει να είμαστε πιο ελαστικοί όσον αφορά την κριτική απέναντι σε καταστάσεις ή πρόσωπα.

Το γεγονός συνέβη πριν λίγες εβδομάδες, είχα επισκεφθεί την όμορφη πόλη της καβάλας για κάποιες ανειλημμένες υποχρεώσεις που δεν γινόταν να τις καθυστερήσω περαιτέρω, όταν πλέον είχα ξεμπερδέψει με τις σκοτούρες μου σκέφτηκα να πάω να πιω ένα καφεδάκι σε μία καφετέρια στο λιμάνι που εκτείνονται στον πεζόδρομο όλα τα μαγαζιά, για ευνόητους λόγους δεν θα σας αναφέρω ονόματα ή ονομασίες.

Κάτι δεν πήγαινε καλά.

Με το που μπαίνω αρχικά μέσα στο μαγαζί παρατηρώ πως υπάρχουν επάνω σε όλα τα τραπέζια σταχτοθήκες και υπάρχουν κάποιοι τύποι οι οποίοι καπνίζουν σαν να μην τρέχει τίποτα, σημειωτέον, επειδή ήταν πρωινές ώρες δεν είχε αρκετό πλήθος και τα άτομα πού βρισκόμασταν εκεί δεν ξεπερνούσαμε τά 8. Επειδή όμως ο χώρος ήταν κλειστός η ατμόσφαιρα είχε γίνει αποπνικτική και η καπνίλα ήταν τόσο έντονη που αναγκαστικά την ανέπνεα, εγώ με τη σειρά μου σκέφτηκα με το φτωχό μου μυαλουδάκι πως δεν αξίζει να να κάνω συστάσεις, διότι δεν μου αρέσει να είμαι ιδιότροπος.

Μετά από λίγη ώρα κάνει την εμφάνισή της μία νεαρή παρέα που κρατούσε στα χέρια της κάτι μεγαθήρια box mods και προφανώς ήταν ατμιστές, ετούτοι οι τρεις κύριοι με το που κάθισαν στο τραπέζι έβαλαν μπρος τα μηχανήματά τους και ξεκίνησαν το πάρτυ, όλη η περίσταση μου θύμιζε τη νύχτα του αγίου βαρθολομαίου, θεωρώ περιττό να σας αναφέρω πως από τον πολύ ατμό που είχε συσσωρευθεί μέσα στον χώρο δεν έβλεπες τη μύτη σου, αλλά και πάλι είπα από μέσα μου μην κάνεις παράπονα, άλλωστε σκέφτηκα μήπως θα ξαναπατήσω ξανά σε αυτό το μέρος;

Μετά από 20 λεπτά έρχεται το αφεντικό του μαγαζιού για να με ρωτήσει αν χρειάζομαι τίποτα, η συγκεκριμένη κίνηση είναι δείγμα καλού επαγγελματία που θέλει να εξυπηρετεί τους πελάτες του, ούτως ώστε να μην έχουν κανένα παράπονο από το σερβίς και τις υπηρεσίες που τους προσφέρουν, εγώ απλά του είπα κάτσε λίγο στο τραπέζι μαζί μου να σε ρωτήσω κάτι που μου έκανε τρομερή εντύπωση, μου λέει ευχάριστος και κάθεται μαζί μου για να συζητήσουμε.

Δεν άντεξα και τον ρώτησα.

Τον ρωτάω, καλέ μου άνθρωπε δεν φοβάσαι μήπως έρθει η αστυνομία και σε κάνει τσακωτό με όλο αυτό το σαματά που έχει δημιουργηθεί μέσα στο μαγαζί σου; μου απάντησε πολύ ευγενικά πως αν απαγορεύσω όλους τους πελάτες να καπνίζουν ή να ατμίζουν θα αναγκαστούν να φύγουν και να πάνε στην διπλανή καφετέρια ή οπουδήποτε αλλού, όμως ξανά τον ρωτάω, γιατί παίρνεις τόσο μεγάλο ρίσκο το οποίο στην τελική ανάλυση μπορεί να σου κλείσει την επιχείρηση για ένα τόσο μικρό όφελος και μου εξήγησε ότι χθες απλά ίσα ίσα με τα έσοδα του μαγαζιού κάλυψα τα μεροκάματα των υπαλλήλων, οπότε όπως καταλαβαίνεις τα περιθώρια στένεψαν και δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις.

Ο ήλιος λάμπει κι ας έχει σύννεφα.

Μετά από λίγο ήρθαν στην παρέα μας και οι ατμιστές, συστηθήκαμε και γίναμε μία ωραία παρέα, πιάνοντας το κουβεντολόι, εν ολίγοις τους εξήγησα ποιος είμαι και τι επαγγέλλομαι και οι άνθρωποί μου δείξαν πόσο χάρηκαν, γιατί μου είπαν πως το άτμισμα είναι η αγαπημένη τους συνήθεια.

error: Content is protected !!