Vaping στο χώρο εργασίας, εν τέλει βοηθάει η απαγόρευση

Vaping στο χώρο εργασίας, εν τέλει βοηθάει η απαγόρευση

Vaping στο χώρο εργασίας, εν τέλει βοηθάει η απαγόρευση ή ορθώς πρέπει να συνεχιστεί αυτή η τακτική για τον φόβο των Ιουδαίων.

Οι κανόνες υπάρχουν για να τηρούνται και δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση περί αυτού, εμείς όμως θα εξετάσουμε μία άλλη πλευρά που θεωρώ οι ιθύνοντες καλό θα ήταν να τον βάλουν στο τραπέζι των συζητήσεων για διαπραγμάτευση.

Ο νόμος επιβάλλει την απαγόρευση του ατμίσματος δια ροπάλου σε όλους τους δημόσιους χώρους, μέσα μαζικής μεταφοράς κ.τ.λ. Όμως μία επιστημονική ομάδα στην Αμερική  πραγματοποίησε μία μελέτη ερευνώντας κατά πόσο ένας χρήστης εθισμένος στη νικοτίνη την ώρα που εργάζεται θα τον βοηθούσε να προβαίνει σε μικρά ολιγόλεπτα διαλείμματα για να ατμίζει, δηλαδή  τέσσερα τετράλεπτα στο οκτάωρο. Το συμπέρασμα που βγήκε ήταν εντυπωσιακό.

Οι εργαζόμενοι χωρίζονταν σε δύο ομάδες, και οι δύο ήταν εθισμένοι στην νικοτίνη απλά στη μία επιτρεπόταν το vaping και στην άλλη όχι, στην πρώτη περίπτωση παρατηρήθηκε περισσότερη παραγωγικότητα εν ώρα εργασίας, ευδιαθεσία, μέγιστη αποδοτικότητα, ενώ στη δεύτερη τα αποτελέσματα συγκλίνουν στην άποψη πως χάνεται το 20 – 30 τοις εκατό σε απόδοση.

Η ψυχολογία είναι το Α και το Ω.

Στο εξωτερικό οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες μέσα στο οκτάωρο χωρίζουν ένα εικοσάλεπτο ώστε οι εργαζόμενοι να γυμνάζονται και δεν είναι καθόλου τυχαίο, θα σας εξηγήσω με πολύ απλά λόγια, οι ψυχολόγοι προτείνουν στους εργοδότες να ανεβάζουν το το ηθικό των υπαλλήλων τους, με ευχάριστους τρόπους, κερδίζοντας έτσι περισσότερη παραγωγή στις ίδιες ώρες.

Το ηθικό μέρος

Από το σημείο που ο εργοδότης επιτρέπει τη χρήση vaping σε ένα γραφείο θα μπορούσε να είναι πραγματικά θετικό, αλλά οι πελάτες στο γραφείο θα σχημάτιζαν άσχημη εικόνα βλέποντας έναν κύριο την ώρα που τον εξυπηρετεί να τον γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του. Το πρόβλημα είναι ότι οι μελέτες δείχνουν ότι σχεδόν τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων θα αισθανόντουσαν ενοχλημένοι βλέποντας αυτή την απαράδεκτη συμπεριφορά. Βέβαια υπάρχει και η άποψη που λέειπως  μπορείς να κρατήσεις τις ισορροπίες βρίσκοντας μία χρυσή τομή ικανοποιώντας και τις δύο μεριές.

Το μέγα ερώτημα που ταλανίζει γενιές ολόκληρες είναι, αν πρακτικά γίνεται εφικτό να συνυπάρχουν δύο αντίθετες άκρα, με τις ιδιοτροπίες και τα ελαττώματα του καθενός και συνάμα να υπάρχει ένα κλίμα αρμονίας σεβόμενοι ο ένας τον άλλον, αυτό το σύστημα είναι το τελειότερο και ονομάζεται δημοκρατία, ο αντίλογος λέει η δημοκρατία σταματάει εκεί που ξεκινάνε τα δικαιώματα συνανθρώπου του, αν επιτυγχανόταν τούτη η κουλτούρα θα μιλούσαμε με διαφορετικά δεδομένα, αλλά περισσότερο παρομοιάζεται σε ουτοπία και όχι πραγματικότης.

Αν αναλογιστούμε πως στις τριτοκοσμικές χώρες δεν υφίστανται καν τα ανθρώπινα δικαιώματα και υπάρχουν συνθήκες δούλων, δίχως να υπάρχει το τυπικό ωράριο εργασίας, τα χρήματα αμοιβής μοιάζουν με χαρτζιλίκι ώστε να αγοράσεις πασατέμπο ή να φας καμιά τυρόπιτα για να σου φύγει η λιγούρα.